siedzę z laptopem w warsie. słuchawki na uszach. bezpieczne odległo¶ci i niecałe 2 godziny do domu. sprawdzam pocztę. piszę bratu, że to w sumie już niedługo i mijam kolejne miasta na które nie chce mi się patrzeć. tęsknię do mojego domu, do mojego miasta, do tych idiotycznie szarych chodników i dworca kolejowego w stylu 'brutalizmu' o który toczy się podobno ostatnio wielka batalia jak donosi gazeta.pl. muszę zrobić porz±dek w moim pokoju, pogłaskać psa i napisać ze dwa listy. upiec z Jurkiem ciasto i przespacerować się po parku. wła¶nie mijam opole. na polu ro¶nie zboże przetykane makami. a ty siedzisz skupiona i grasz w któr±¶ z gier na moim telefonie. domy zlewaj± się w jedn± przeskoczon± masę, okien nie widzę, framugi drzwi s± dla mnie nieosi±galne. dopiero tam wszystko zwolni, wszystko się zatrzyma na moment żeby znikn±ć w ci±gu tych kilku dni równie szybko jak się pojawiło. ostatnio byłem dwa miesi±ce temu. wcze¶nie jako¶ na ¶więta. a przedtem? przedtem już nie pamiętam, to było naprawdę bardzo dawno temu. 'stacja opole główne, stacja opole główne', bateria na 1 godzinę 8 minut. dużo czy mało? póĽniej i tak nie będzie twarzy z ekranu, znów powiem do mamy 'mamo' a do taty 'tato' a nie pięć-zero-jeden-zero-i tak dalej. do małych rzeczy tęskni się najbardziej, do futra psa, do ciepłego 'marcin', do kominka i koszenia trawy. tak dawno mnie nie było? drzewa mijaj± mi za oknem, czasem tylko fala ludzi wlewa się do ¶rodka i miesza z tymi tutaj. w warsie zawsze jest cicho, szczególnie je¶li na barze od godziny wisi kartka 'zaraz wracam'. w warsie kawa jest podła, krzesła niewygodne, stoły bez sensu, ale przecież to tylko na chwilę, prawda?